Blog

İŞİD’in Emek ve Demokrasi güçlerine yönelik bombalı saldırısı sonucu 10 Ekim Gar Katliamı’nın 86’ncı ayında, yaşamını yitiren 104 kişi için anma etkinliği düzenlendi. 10 Ekim Barış Derneği (10 Ekim-Der) tarafından katliamın yaşandığı Ankara Gar önünde yapılan anmaya, Halkların Demokratik Partisi (HDP) Ankara İl Örgütü ve İnsan Hakları Derneği (İHD) yöneticileri katılım sağladı. Katliamda yaşamını yitirenlerin fotoğrafının yer aldığı pankartın açıldığı anmada, “10 Ekim’i unutma, unutturma” sloganı atıldı. Anma, yaşamını yitiren 104 kişi için yapılan saygı duruşuyla başladı.

“86’NCI AYDA DA İSYAN EDİYORUZ”

MA’nın haberine göre, 10 Ekim-Der Başkanı Mehtap Sakinci Coşgun, aileler ile başlayan adalet arayışında bugüne değin yaşadıkları hak ihlallerine ve engellemelere değindi. Adalet talebinden vazgeçmeyeceklerini vurgulayan Çoşgun, şunları söyledi: “İki seçim arasına sıkıştırılmış bir süreçte katledildik. Türkiye’de adalet ve hak mücadelesinin zorlu bir şekilde sürdürdük, sürdürüyoruz. Aileler olarak bu yolda insan hakları mücadelesi vermeye çalıştık. O gün insanlar oraya bu topraklarda barış şarkıları söyleyelim diye gelmişlerdi. Bizler hala barış diyebilmenin haklı bir gururunu taşıyor, her şeye rağmen insan haklarını savunuyoruz. Bu haklı mücadelenin 86’ncı ayında da katliamların sıradanlaştırılmasına isyan ediyor ve adalet getirilmeyen bir kavganın yok sayılması sürecine itiraz ediyoruz.”

DAVA DURUŞMASINA KATILIM ÇAĞRISI

Mücadelenin her alanda olduğu gibi hukuk alanında da sürdüğünü belirten Coşgun, 27 Aralık’ta yapılacak yargılamaya katılım çağrısında bulunarak, şöyle konuştu: “Yargıtay’ın bozma kararı sonrasında hükümleri onanmış sanıklar yönünden birleştirilmiş, tutuklanmış sanıkların iç içe girdiği bir yargılama süreci ile devam ediyoruz. Bundan önceki süreçlerde dosyanın kapatılmasının istendiği, taleplerimizin yok sayıldığı yargılamalardan geçtik. Dayanışmaya ve daha fazla güce ihtiyacımız var. 2023’ün ilk ayında, yine burada olalım.”

İHD Ankara Şubesi Eşbaşkanı Fatin Kanat, yaşamını yitirenleri anarak, 86 aydır süren barış talebinin bir kez daha yükseltileceğini vurguladı.

“27 ARALIK’TA DURUŞMADA OLACAĞIZ”

HDP Ankara İl Eşbaşkanı Pakize Sinemillioğlu, 10 Ekim’de halkların barış ve özgürlük talebi için Ankara’da olduğunu söyledi. İktidarın bu talebe karşı hala “sarı torba” gösterdiğini söyleyen Sinemillioğlu, “Bizler bu ülkeye barışı getirmek için mücadele ediyoruz. Yoldaşlarımızı asla unutmadan, isyanımızı ve öfkemizi büyüterek burada olacağız. 27 Aralık’ta o duruşmada olacağız” diye konuştu.

Açıklamaların ardından Bayram Kaya da okuduğu şiirle yaşamını yitirenleri andı. Ardından katledilen 104 kişiyi temsilen 104 karanfilin yer aldığı bir örgü, Ankara Gar önünde bulunan ağaca giydirildi.

İsmailağa Cemaati’ne bağlı Hiranur Vakfı kurucusu Yusuf Ziya Gümüşel’in  6 yaşındayken dini nikâhla evlendirdiği kızı H.K.G.’nin haziranda savcıya verdiği son ifadeye Independent Türkçe’den Cihat Arpacık ulaştı. H.K.G., ifadesinde,  “Kadir İstekli, evlendiğimizi söyledi. ‘Evliler böyle oyun oynarlar, ama bu oyun kimseye söylenmez’ dedi. Çocukların evlenmesi normal sanıyordum.  Wattpad’den tanıştığım bir abla, ‘devlet seni korur’ deyince, kaçtım” dedi.

H.K.G bundan önce 3 kez ifade verdi. Ayrıntılarını okuyacağınız ifade, 7 Haziran 2022 Salı günü kayıt altında alındı.

İşte, H.K.G’nin savcıya anlattıkları:

“Babam ‘kızım artık gelin olabilir’ dedi”

Ben muhafazakâr bir ailede doğdum. Küçük yaşımdan itibaren cemaatin kreşine gönderildim. Ailem, eğitme karşı olduğu için beni okula göndermedi. Çengelköy’de beş katlı bir binada kalıyordum. Dördüncü katında aileme birlikte kalıyordum. Alt katlarda ise erkek öğrenciler medrese eğitimi alıyorlardı. Ben 6 yaşındaydım. Evde kız kardeşimle oynarken annemle babam kendi aralarında konuşuyorlardı. Babam annemi bir şeye ikna etmeye çalışıyordu. Annem ‘o daha küçük’ diyordu. Sonra babam beni yanına çağırdı ve ‘kızım büyüdün sen değil mi, kocaman oldun, abla oldun değil mi’ diye sordu. Bunun üzerine ben de sevinerek ‘evet baba, büyüdüm’ dedim. Babam anneme dönerek ‘bak kızım büyümüş, artık gelin olabilir’ dedi. Annem o sırada ağlıyordu.

“Muhammed Topal ve Osman şahidimizdi, elimde oyuncak vardı”

Ertesi gün, yani 29 Şubat 2004’te annem beni hazırladı, saçlarımı taradı, babam elimden tuttu, beni aşağıya medreseye indirdi. Medreseye girdiğimizde içeride iki tane tanımadığım adam ve Kadir İstekli vardı. Arka tarafa geçmemi istediler, bu sırada benim elimde oyuncağım vardı onunla oynuyordum. O gün orada benim nikahım kıyılmış, nikahı babam kıymış orada bulunan iki kişi de şahitlik etmişler. Bu kişilerden birinin ismi Muhammed Topal, diğerinin ismi Osman’dır. Ancak soyadını hatırlamıyorum. Akşama kadar orada kaldık. Babam ve yanındakiler orada dualar okudular, sohbet ettiler, akşama doğru babam beni eve götürdü.

“Yanımdan kalktı, odanın kapısını kapattı”

Ertesi gün abim beni medreseye indirdi. Abim beni indirirken orada bulunan öğrencilere kardeşime ‘bakmayın Kadir Hoca bunu yasakladı’ diyordu. Abim beni Kadir’in odasına götürdü. Kadir, abimden odadan çıkmasını istedi. Abim çıktı odadan Kadir ile yalnız kaldık. Kadir yanıma geldi. Başımı okşadı. Bana ‘oyun oynayalım mı’ dedi. Ben de sadece onaylar gibi başımı salladım. Yanımdan kalktı odanın kapısını kapattı, odanın kapısı camlıydı. Görünmesin diye cama havlular örttü. Sonra tekrardan yanıma geldi. Benden minderin üzerine yüz üstü yatmamı istedi. Eliyle başımı tuttu, eteğimi kaldırdı. Bende gözlerimi kapatmamı istedi. Ben fermuar sesi duydum, ayaklarımda bir şey hissettim. (Independent Türkçe, ifadenin bu kısmını yayınlamıyor.)

Bana bizim evlendiğimizi söyledi. ‘Annen ve baban nasıl evlilerse biz de öyle evliyiz, sen benim karımsın, ben de senin kocanım. Evliler böyle oyun oynarlar, ama bu oyun kimseye söylenmez, bak annen ile baban kimseye söylemiyor’ dedi. Ondan sonra bizim eve de gelmeye başladı. Ailenin bir ferdi gibi davranıyordu. Annem ve babam ona ‘damadım’ diyorlardı.

“Çok ağladım, çok canım yandı, sonrasını hatırlamıyorum, sadece karanlık”

7-8 yaşlarındaydım. Sapanca’da bir evimiz bulunuyordu, oraya gitmiştik. Teyzemin kızı vefat edince annem kardeşlerimi alarak İstanbul’a geldi. Beni ve abimi Sapanca’da babamın yanında bıraktı. Babam beni o gece Kadir’in odasına yatağına gönderdi. Sapanca’daki evimiz iki katlıydı. Üst katta Kadir yaşıyordu. Ben odasına gittiğimde Kadir kapıyı kilitledi. Sonra beni kucağına adlı, yatağa yatırdı. Tekrar bana ‘oyun oynayalım mı’ dedi. Ben ‘hayır, abime gitmek istiyorum’ dedim, ağladım. Kadir bağırdı, azarladı, ‘sesini çıkartma, gitmeyeceksin, burada kalacaksın’ dedi. Sonra benim üzerimi çıkardı, ben ağlıyordum. Sonra ben tekme attım, o da sinirlendi, bana saldırdı. Benim kıyafetlerimi tamamen çıkarmıştı. Kendi kıyafetlerini de çıkartmıştı. Sonra kendi cinsel organını (…)

Ben çok ağladım, çok canım yandı, karnım ağrıdı. Sonra ben büzüşerek yattım. O tekrar bana kızdı. Bana ‘ne halin varsa gör’ dedi. 7-8 yaşlarındaydım. O gece sonrasını hatırlamıyorum. Sadece büyük bir karanlık hatırlıyorum.

“Çocuklar evleniyor diye düşünüyordum”

Zamanla her şey normalmiş gibi davranılmaya başlandı. Ben çocuklar küçükken evleniyormuş gibi, herkes böyleymiş gibi düşünüyordum. Kadir’i sevmiyordum. Ailem bana ‘Kadir’e itaat etmezsen melekler sana lanet eder, cehennemde yanarsın’ diyorlardı. Daha sonra sürekli Kadir’in odasına ders için gönderiliyordum. Her gittiğimde benimle ilişkiye giriyordu. Onun yaşı büyüktü, ancak kaç yaşında olduğunu hatırlamıyorum.

“Hocalarımdan birine ‘ben evliyim’ dedim üzüldü, bana sarıldı”

10 yaşına gelince Arifiye ilçesinde cemaatin Kur’an kurslarından birine yazıldım. İlk zamanlar yatılı gidiyordum. Daha sonra gündüz gidiyordum, akşam geliyordum. Kursa beni Kadir götürüp, getiriyordu. Kurstan aldığı zaman arabada benimle ilişkiye giriyordu. Ben kurstaki hocalarımdan birine ‘hocam ben evliyim’ dedim. Hocam üzüldü, bana sarıldı. Başka bir şey demedi. Hocamın ismini hatırlamıyorum. Hocama söyledikten sonra Sapanca’da konuşulmaya başlanmış bu. Ben 13 yaşlarıma geldiğinde nişan yapmaya karar verdiler. 14 yaşımda da düğün yaptılar. Sonra düğünü Sancaktepe’de babamın vakfında yaptılar. Cemaatten insanlar geldi. Annem bana düğünde ‘sakın ağlama, ağladığını görmeyeceğim” dedi.

“Annem evli olduğumu ağzından kaçırdı”

Kadir ile sürekli anlaşmazlık yaşıyorduk. Bana psikolojik ve fiziksel şiddet uyguluyordu. Hem ailem hem de Kadir ona itaat etmemi istiyordu. Ailem bana sürekli onun çok iyi bir insan olduğunu söylüyordu. Aynı evde yaşama başladıktan birkaç ay sonra ilk adetimi gördüm. O tarihlerde 14 yaşındaydım. Ben rahatsızlanınca annem ve Kadir beni kadın doğum polikliniğine götürdüler. Orada annem doktor ile konuşurken evli olduğumu ağzından kaçırdı. Bunun üzerine doktor oraya polis çağırdı. Oradan polis bizi alarak karakola götürdü, İfadelerimiz alındı. Benim yerime annem ve Kadir ifade verdi. İfadelerinde benim yaşımın normalde büyük olduğunu, ancak küçük yazıldığını söylemişler. Bunun üzerine savcılık kemik testi istedi. Kemik testi için odaya girdiğimde içeride bir kız film çekiliyordu. Ben ondan sonra film çekileceğimi düşünüyordum. Ancak içerideki kız filmi çekilince ikimizi birden dışarı çıkardılar. Ben dışarı çıkınca Kadir’e ‘neden bir şey yapılmadı’ diye sordum. Kadir bana ‘sessiz ol, sonra konuşuruz kimse duymasın’ dedi. Sonra öğrendiğime göre o kızın kemik testi benim kemik testimmiş gibi göstermişler. Dosya o şekilde kapandı.

“Evden kaçarken yakalandım, beni darp ettiler, telefonumu aldılar, çocuğum doğunca huzur buldum”

Kadir ile aynı evde yaşamaya başladıktan sonra bana bir telefon almışlardı. Geceleri hiç uyumuyordum. Bir tane radyo programına denk gelmiştim. Burada konuşan kişi, kız çocuklarının evlendirilmelerinden bahsediyordu. Ben de Facebook üzerinden bu kişiye ulaştım. Evden kaçmaya karar vermiştim. Tam kaçacakken ailem beni yakaladı. Babam beni darp etti. Elimden telefonu aldılar. Babam bana ‘büyük günah işledin, kalbin kirlenmiş, tövbe et’ dedi. Ben o günden sonra içime kapandım. İtaat etmeye, bana söylediklerini yapmaya çalıştım. Sözlerinden çıkmadım. Bu olaylar olurken hala 14 yaşlarındaydım. 17 yaşıma gelince hamile kaldım. Hamile kaldıktan 3 ay sonra resmi nikah yaptılar. Sonra çocuğumu doğurdum. Onunla biraz huzur buldum. Ancak daha sonra yine insanlardan soğumaya başladım. Çocuğum 2 yaşına gelince ailem onu benden aldı.

Wattpad’den tanıştığım bir abla ‘devlete sığın’ dedi

Bir gün alışveriş için dışarı gitmiştim. Kadir’e ‘arabada bekle ben AVM’den kıyafet alacağım’ demiştim. O arabada beklerken ben AVM’den bir telefon aldım. Sonra birlikte eve döndük. Telefonumdan araştırmaya başladım. Çünkü ailem bana 6 yaşında evlendirilmenin normal olduğunu anlatıyordu. Yaptığım araştırmalar sonucunda Vattped isimli kitap uygulamasında bir abla ile tanıştım. Ona her şeyi anlattım. O da bana ‘delilleri topla devlete sığın, devlet seni korur’ dedi. Ben de ses kaydı almaya karar verdim. Beş tane ses kaydı aldım. Delilleri topladım. Sonra bir akşam annemi aradım. Oğlumu çok özlediğimi, bir gece bende kalmasını istediğimi söyledim. Annem de ‘tamam’ dedi. Oğlum o gece benimle kalmıştı. Saban uyanınca saat 07.30’da oğlumu uyandırdım. Dışarı çıktım, adliyeye geldim. Yaşadıklarımı savcılıkta anlattım. Sonra savcılık beni İstanbul’ da bir süre kaldığım yere gönderdi. Daha sonra İzmir’e sevk edildim. Bu sırada oğlumu da yanımda götürdüm. İzmir’e gelince tedavi olmaya başladım. Oğlumu kreşe yazdırdım. İş bulup çalışmaya başladım.

Annem kardeşlerimin nikahına çok karşı çıktı

Sonra ailem beni tekrar İzmir’de buldu. Beni ikna edip götürmeye çalıştılar ancak ben gitmek istemedim. Ben burada okula yazıldım. Şu anda ortaokul 8. sınıftayım. Ben Kadir ile anlaşmalı olarak boşandım. 6 yaşında evlendirildiğim zaman annem nikah olayını biliyordu. Ancak benim Kadir ile cinsel birlikte olmama karşı çıkıyordu. Annem evdeyken babam beni Kadir’ in yanına göndermiyordu. Sadece gündüzleri ders için gönderiyordu. Annemin ben küçükken nikaha çok karşı çıktığını görmedim. İki tane daha kız kardeşim var. Onların da küçük yaşlarda evlendirilmeleri konuşuluyordu ancak annem onların evlenmelerine çok karşı çıkmıştı. Onlara karşı çıktığı kadar benim evliliğime karşı çıkmadı.”

Dosyaya sunulan ses kayıtlarını ben onu konuşturmak ve delil toplamak için yaptım. Çünkü başka delil elde etme imkanım yoktu. Bu kişiler benim eğitim hakkımı elimden aldılar, hayatımın bir kısmını aldılar, adalet yerini bulsun istiyorum. Yaşadıklarımın bedeli olsun istiyorum. Ben Kadir İstekli, babamdan ve annemden şikayetçiyim. Annemin sonradan buna engel olması, göz yummaması gerektiğini düşünüyorum.

Amatör ve profesyonel sanatçıların birlikte sergiledikleri Kaç Baba Kaç oyunu biletleri yok sattı. Bursa’da 12 yıl aradan sonra yeniden Kafa Sahne‘de sergilenen oyun seyirciden tam not aldı.

Kafa Sahne’nin yeni yapımı Kaç Baba Kaç’ın 2 Aralık’ta yapılan prömiyer biletleri bir gün içinde tükendi. Kapalı gişe oynayan oyun pandemi sürecinden çıkan ve ayakta kalmaya çalışan sanatçılar için umut oldu.

6 yıl önce Eray Soykan ve Emre Yaşa tarafından Bursa’da kurulan Kafa Sahne’de ilk olarak Testesteron adlı oyun kapalı gişe oynamıştı. Ekip pandemi sürecinde ve sonrasında Eray Soykan’ın yönettiği İkinci Dereceden İşsizlik Yanığı ve Kral’ın Yeni Giysisi oyunlarını da oynamıştı.

Roy Cooney‘in yazdığı, Haldun Dormen‘in dilimize çevirdiği Kaç Baba Kaç oyununun yönetmenliğini Bora Özkula, Yönetmen Yardımcılığını ise Emre Yaşa yaptı. Oyunun oyuncu kadrosu, Emre Yaşa, Eray Soykan, Deniz Geniş, Eda Çelik, Cnaan Gökbalkan, Şafak Taşçı, Bilge Eylem Özgür, Furkan Yıldırım, Mert Can Akgül, Mete Karpuzoğlu, Aslı Öcal’dan oluşuyor.

Oyun, Londra’da kariyerinizin en önemli konuşmasını yapmak üzereyken ve Rektör olma şansı kapınızı çaldığı an, yıllar önce yaptığınız küçük bir kaçamak 18 yaşında bir oğlan çocuk olarak karşınıza çıkarsa, üstelik sarhoş ve ehliyetsiz araba kullandığı için peşinde polis memuru varsa, bunu herkesten özellikle de karınızdan saklamaya çalışırsanız, en yakın arkadaşınızdan yardım isteyip onun da başını belaya sorarsanız, üstelik bu da yetmez gibi doktorları, hemşireleri ve hastaları işin içine sokmadan idare edemeyip onları da bu arapsaçına dönüşmüş durumun ortasına atarsanız, başınıza neler gelebilir şeklinde sıralanan bir dizi olayı konu alıyor.

Kaç Baba Kaç adlı oyun 12 yıl sonra yeniden sahnelenmeye başladı. Bursa’da Kafa Sahne’de seyircilerle buluşan oyunda bu kez aslında başka mesleklerde çalışan amatör oyuncular da var.

Ray Cooney’in yazdığı, Haldun Dormen’in çevirdiği Bora Özkula’nın yönettiği oyunun kadrosunda Emre Yaşa, Eray Soykan, Deniz Geniş, Eda Çelik, Canan Gökbalkan, Şafak Taşçı, Bilge Eylem Özgür, Furkan Yıldırım, Mert Can Akgül, Mete Karpuzoğlu, Aslı Öcal oynuyor. Oyuncular arasında Deniz Geniş gibi makine mühendisi olup başka alanda çalışırken, oyuncu olarak görev alan amatör sanatçılar da vardı.

Oyunun konusu sağlıkçılar ve özel ilişkileri arasında geçiyor. Ancak, pandemi dönemi ve Sağlık Bakanı’nın o dönemde sarfettiği “Yapacağımız tek şey hastalığa yakalanmamak” gibi sözlerini de içeren eleştirel bir bakış açısı da var.

Oyun, “Londra’da kariyerinizin en önemli konuşmasını yapmak üzereyken ve Rektör olma şansı kapınızı çaldığı an, yıllar önce yaptığınız küçük bir kaçamak 18 yaşında bir oğlan çocuk olarak karşınıza çıkarsa, üstelik sarhoş ve ehliyetsiz araba kullandığı için peşinde polis memuru varsa, bunu herkesten özellikle de karınızdan saklamaya çalışırsanız, en yakın arkadaşınızdan yardım isteyip onun da başını belaya sorarsanız, üstelik bu da yetmez gibi doktorları, hemşireleri ve hastaları işin içine sokmadan idare edemeyip, onları da bu arapsaçına dönüşmüş durumun ortasına atarsanız, başınıza neler gelebilir” şeklinde sıralanan bir dizi olayı konu alıyor.

Oyunun Bursa’nın ardından bazı şehirlere turneye çıkması bekleniyor.